مىشوند ، با مخالفت سرسختانه‌ى على بن ابى طالب و نيز فرزندانش روبرو شدند . پيداست مكتب اهل بيت از چنين اعتقادى بيزار است ؛ حتى ابن تيميه در اين باره گفته است كه شيعه اماميه از غلو مبرى است ؛ و عقايد غلوآميز خاص غاليان و عوام است . « 1 » ناگفته نماند كه غلو ، تنها دامنگير تشيع نشده است ؛ بلكه گروه‌هاى ديگر ، هر كدام به شكل خاصى غلو را لمس نموده‌اند . به برخى از تعابير به كار رفته درباره‌ى جمعى از صحابه توجه كنيد : - راونديه گروه‌هاى مختلفى دارند ، برخى معتقدند كه عباس بن عبد المطلب و سپس فرزندان وى جانشينان رسول خدا هستند . آنان معتقدند ابو مسلم خراسانى پيامبر و زنده است . « 2 » مزنى مىگويد : پيامبر را در خواب ديدم . از او درباره‌ى شافعى پرسيدم . گفت : من اراد محبتى و سنتى فعليه بمحمد ابن ادريس الشافعى المطلبى ، فانه منى و انا منه ! « 3 » « كسى كه خواهان محبت و سنت من است به شافعى رجوع نمايد كه او از من و من از او هستم ! » نيز از پيامبر نقل شده است : يكون فى امتى رجلا يقال له ابو حنيفه ، هو سراج امتى . « 4 » مردى در امتم خواهد بود كه به او ابو حنيفه گويند ، او چراغ امت من است . شافعى مىگويد : هركس با احمد بن حنبل دشمن باشد ، كافر است . من ابغض احمد ابن حنبل فقد كفر . « 5 »

--> ( 1 ) - منهاج السنة النبوية ، ج 1 ، ص 57 . ( 2 ) - ر . ك : فرق الشيعة نوبختى ، ص 46 . ( 3 ) - تاريخ مدينة دمشق ، ج 51 ، ص 424 ؛ تهذيب الكمال ، ج 24 ، ص 375 . ( 4 ) - اضواء على السنة المحمدية ، ص 121 . ( 5 ) - طبقات الحنابلة ، ج 1 ، ص 32 .